تصویر قله دماوند با کلاه سفید و باشکوهش گره خورده است؛ نمادی از استواری، سرما و منبع زندگی. پاییز سال ۱۴۰۴ در حالی به روزهای پایانی خود نزدیک میشود که هنوز خبری از آن جامه سفید همیشگی نیست.
تصاویری که «مینا کامران» روز پنجم آذرماه ثبت کرده، حقیقتی تلخ و نگرانکننده را پیش روی ما قرار میدهد. دماوند، این غول سربلند، تقریبا عاری از برف است. بارشهای پراکنده هفتههای گذشته آنقدر ناچیز بوده که تنها برفی نازک بر قله دماوند نشانده است.
کوهستانهای مرتفعی چون دماوند و البرز، در حقیقت آبانبارهای طبیعی کشور ما هستند. برفی که در پاییز و زمستان بر این قلل مینشیند، به تدریج در بهار و تابستان ذوب میشود و شریانهای حیاتی رودخانهها، چشمهها و سفرههای آب زیرزمینی را تغذیه میکند. وقتی این آبانبار در پاییز خالی باشد، زنگ خطری جدی برای تابستان آینده به صدا درمیآید؛ زنگ خطری برای کشاورزی، آب شرب و کل اکوسیستم وابسته به این منابع آبی.
