زندگی در شمالی‌ترین و جنوبی‌ترین شهرهای جهان؛ در دو سر زمین چخبر است؟

لانگیربین و اوشوایا، به عنوان شمالی‌ترین و جنوبی‌ترین شهرهای جهان، در دو سوی زمین، آینه تمام‌نمای یکدیگرند. این دو شهر که دروازه شمالگان و جنوبگان محسوب می‌شوند، ریشه در استخراج معدن و تبعیدگاه‌های قدیمی دارند. اوشوایا در انتهای بزرگراه پان‌امریکن (Pan American Highway) است؛ اما لانگیربین فراتر از محدوده شهر اصلا هیچ جاده‌ای ندارد. با وجود دور بودن، امکانات رفاهی و خانه‌های رنگی این دو شهر، فرصتی بی‌نظیر برای تماشای منظره‌های دست‌نخورده فراهم کرده‌اند. (National Geographic)

در دوردست‌ترین نقطه جهان، بندر پرجنب‌وجوش اوشوایا در قلب یک مجمع‌الجزایر قرار دارد. در این سرزمین، قله‌های سنگی و پوشیده از برفی که بخشی از یک رشته‌کوه عظیم هستند، برافراشته شده‌اند و دامنه آن‌ها در نهایت به آب‌های آبراهه‌ای ساحلی می‌رسد.

عکاس: نامشخص / Getty Images

کمی پایین‌تر و در سمت جنوب، تلاطم بی‌پایان آب‌های تنگه دریک (Drake Passage)، مرز میان قاره آمریکای جنوبی و شبه‌جزیره جنوبگان را ترسیم می‌کند. این شهر ۸۲,۰۰۰ نفری با خیابان‌های پرشیب، به پاتوقی برای گردشگران تبدیل شده است و فروشگاه‌های سوغاتی و تجهیزات حرفه‌ای در هر گوشه شهر به چشم می‌خورند تا نیاز مسافرانی را که با کاپشن‌های پر عازم سفرهای اکتشافی قطب جنوب هستند، برطرف کنند.

مدیر یکی از تفرجگاه‌های لوکس این منطقه می‌گوید:

زیبایی‌های این منطقه واقعا وصف‌ناپذیر است. تنوع منظره‌ها در طول سال آدم را شگفت‌زده می‌کند؛ تماشای کوه و دریا که با تغییر نور، فصل و حال‌وهوای آسمان مدام رنگ و رویی تازه به خود می‌گیرند، تجربه‌ای است که هیچ‌وقت از دیدنش سیر نمی‌شوید.

در لانگیربین، از ماه اکتبر تا فوریه خورشید هرگز طلوع نمی‌کند و شهر در نوری وهم‌آلود غرق می‌شود. در مقابل، از آوریل تا اوت، روز هرگز به پایان نمی‌رسد و خورشید نیمه‌شب (Midnight sun) همه جا را روشن نگاه می‌دارد. ساکنان برای تنظیم خواب خود در تابستان از پرده‌های ضخیم و در زمستان از لامپ‌های مخصوص استفاده می‌کنند. در اینجا، سرمای شدید قطبی بر تمام ابعاد زندگی سایه انداخته است.

عکاس: نامشخص / Alamy Stock Photo

اوشوایا چون کمی بالاتر از مدار جنوبگان قرار دارد، شب قطبی واقعی را تجربه نمی‌کند، اما در ماه‌های ژوئن و جولای روزهای بسیار تاریکی دارد و در مقابل، در دسامبر و ژانویه از ۱۷ ساعت روشنایی روز بهره‌مند است. تندبادهای این منطقه چنان سهمگین هستند که مردم برای سنگین کردن سقف خانه‌ها و جلوگیری از کنده شدنشان، روی آن‌ها سنگ‌های بزرگ می‌گذارند. حتی برخی درختان تحت تأثیر این تندبادهای قطبی، به صورت افقی رشد کرده‌اند. با این حال، دمای هوا در اینجا معتدل‌تر است و گاهی به حدود ۱۵ درجه سانتی‌گراد می‌رسد.

زیستن در این دو شهر مستلزم رعایت قوانین محیط‌زیستی سخت‌گیرانه‌ای است. در لانگیربین، برای حمایت از پرندگان، داشتن گربه ممنوع است و به دلیل انجماد دائمی خاک، نه‌تنها امکان دفن مردگان وجود ندارد، بلکه ساختمان‌ها نیز برای جلوگیری از آسیب، روی پایه‌هایی بلند بنا می‌شوند. در اوشوایا نیز حفاظت از اکوسیستم شکننده و مدیریت پسماند با دقت بسیار رصد می‌شود.

عکاس: Andy Mann / Nat Geo Image Collection

امنیت در لانگیربین به حضور صدها خرس قطبی گره خورده است و به همین دلیل حمل سلاح هنگام خروج از شهر الزامی است و خانه‌ها معمولا قفل نمی‌شوند تا در صورت حمله خرس، راهی برای پناه گرفتن عابران باز باشد. همچنین درآوردن کفش در اماکن عمومی، سنتی است که از دوران معدن‌کاری در این شهر به‌جا مانده است.

دوری از مرکز جهان، نه‌تنها ساکنان این دو شهر را منزوی نکرده، بلکه روحیه رفاقت و افتخار به محل زندگی را در آن‌ها تقویت کرده است. اوشوایایی‌ها با برند «پایان جهان» (Fin del mundo) هویت شهرشان را تعریف کرده‌اند و آن را در تمام ارکان شهر، از موزه و قطار گرفته تا پستخانه، به کار می‌برند. ساکنان هر دو منطقه معتقدند پیوند عمیق با طبیعت و همبستگی جمعی، حسی از خوش‌شانسی و تعلق به آن‌ها می‌بخشد که در هیچ جای دیگر دنیا یافت نمی‌شود.

شکلات‌های دست‌ساز و نوشیدنی‌های محلی، گویا از ملزومات زندگی در دو سر زمین هستند. یک کافه محلی در لانگیربین و چندین مغازه در اوشوایا شکلات‌های درجه‌یک می‌فروشند. ساکنان لانگیربین از نوشیدنی‌هایی که با آب یخچال‌های طبیعی تهیه شده لذت می‌برند و در اوشوایا نیز نوشیدنی‌های محلی طرفداران زیادی دارد.

عکاس: Vår Aunevik / www.nationalgeographic.com

در باقی موارد، سفره هر دو شهر بازتاب‌دهنده طبیعت پیرامون آن‌هاست. یک رستوران در لانگیربین منویی شامل غذاهای قطبی مثل گوشت گوزن شمالی، فوک (شکار فوک در نروژ قانونی است)، کبک‌قطبی (Ptarmigan) و خرچنگ پادشاه قطبی را سرو می‌کند. در مقابل، اوشوایا به خاطر محصولات دریایی‌اش مثل خرچنگ پادشاه جنوبی، ماهی روغن سیاه (Black hake) و صدف‌های بزرگ شهرت دارد. همچنین گوشت بره پاتاگونیا (Patagonian lamb) با طعم خاصش، از اصلی‌ترین غذاهای این منطقه است که در بعضی رستوران‌ها سرو می‌شود.

لانگیربین گزینه‌هایی مثل کایاک‌سواری، موتورسواری چهارچرخ (ATV)، تور غارهای یخی و سورتمه‌سواری با سگ را در پهنه‌های برفی سوالبارد پیش روی مسافران می‌گذارد. اگر خوش‌شانس باشید، بین سپتامبر تا مارس می‌توانید شفق قطبی را ببینید. حیات‌وحش این منطقه شامل گوزن‌های شمالی، روباه‌های قطبی، گرازهای دریایی و انواع نهنگ‌هاست.

اوشوایا، قطب فعالیت‌هایی مثل پیاده‌روی، اسکی، اسنوبورد و حتی غواصی است. مسافران می‌توانند با «قطار پایان دنیا» (End of the World Train) از منظره‌های کوهستانی لذت ببرند یا در گشت‌های دریایی، پنگوئن‌ها، شیرهای دریایی و نهنگ‌ها را از نزدیک تماشا کنند.

عکاس: Erin Schaff / Redux

به نظر شما زندگی در جامعه‌ای که هیچ‌کس در خانه‌اش را قفل نمی‌کند تا عابران از ترس خرس‌های قطبی به آن پناه ببرند، چه حسی دارد؟ نظرات خود را با ما و مخاطبان دیگر کجارو در میان بگذارید.

منبع عکس کاور: atlasoceanvoyages.com | عکاس: نامشخص؛ تصویری پانوراما از لانگیربین