تلفیق معماری ایتالیایی و روح چای شرقی؛ تجربه‌ای متفاوت در باغ لیدوی پکن

خواندن این مطلب 2 دقیقه زمان میبرد

«چایخانه کنار دریاچه-دریاچه آبی» (Blue Lake-Lakeside Teahouse)، به جاذبه جدیدی در پکن تبدیل شده‌ است؛ جایی که پس از دو سال عملیات عمرانی از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ تکمیل شد. این بنا که پیش از این ساختاری قدیمی و کم‌نور داشت، اکنون با رویکردی مدرن و در عین حال وفادار به سنت، به یکی از مقاصد محبوب کاربران در شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده است. (lovethatdesign)

محتوا پنهان

1 تغییر هویت از نمایشگاه به چایخانه

2 معماری نور و طبیعت

3 طراحی داخلی و فضاسازی

3.1 سایر نوشته‌های پیشنهادی

میز چای در چایخانه دریاچه آبی، با دیوار مشبک چوبی و پنجره طولی

تغییر هویت از نمایشگاه به چایخانه

«لوکا نیکتو» (Luca Nichetto)، طراح ایتالیایی، ساختمان اصلی این مجموعه را در سال ۲۰۱۳ به‌عنوان نمایشگاه مبلمان برای برند «تیلز» (Tales) طراحی کرد.

با گذشت یک دهه، فضای داخلی بنا که با لوله‌های مسی پوشیده شده و زمینی فرورفته داشت، فرسودگی شد و فضایی تاریک و دلگیر پیدا کرد. معماران پروژه جدید با هدف بازگرداندن هویت به این سازه، تمرکز خود را بر تلفیق سادگی و آزادی فضا گذاشتند تا محیطی آرام برای نوشیدن چای فراهم کنند.

فضای چایخوری سنتی چایخانه دریاچه آبی با بالشتک‌های روی زمین

معماری نور و طبیعت

چایخانه در ضلع شمالی «باغ لیدو» (Lidu Garden) در پکن قرار دارد و بازدیدکنندگان برای رسیدن به آن باید مسیری ۲۶۰ متری را در امتداد دریاچه طی کنند. ورودی جدید در ضلع شمالی تعبیه شده و ورودی جنوبی سابق به بخش خدمات اختصاص یافته است. طراحان برای رفع مشکل تاریکی، سقف مرکزی ساختمان را باز کرده و با نصب پنجره‌های طولی در نما، نور طبیعی را به داخل هدایت کرده‌اند.

برای اصلاح حس اضطراب ناشی از فرورفتگی زمین در بنای قدیمی، سطح محوطه بیرونی هم‌تراز با ساختمان شد و چهار متر به سمت بیرون گسترش یافت. همچنین یک سکوی دو متری به شکل راهرویی با پنجره‌های قدی به بنا اضافه شده که حس جزیره‌ای شناور در میان باغ را تداعی می‌کند.

نمای داخلی دو طبقه چایخانه دریاچه آبی با لوسترهای مشبک و قفسه‌بندی چوبی

طراحی داخلی و فضاسازی

در فضای داخلی از پالت رنگی بژ، خاکستری و چوب استفاده شده است. ستون‌های فولادی به‌عنوان اسکلت اصلی و حصارهای چوبی برای تقسیم فضا به کار رفته‌اند. راه‌پله‌ چوبی-فلزی مرکزی طبقه‌ دوم را که فضایی برای نمایشگاه و نشستن است، به همکف متصل می‌کند.

در تراس ساختمان، نورگیر اصلی حفظ و به یک پاویون شیشه‌ای برای چای تبدیل شده است. این بازسازی با هدف ایجاد ارتباط میان انسان، معماری و طبیعت صورت گرفته و تلاش دارد تجربه‌ای فراتر از صرف نوشیدن چای رقم بزند.