شهر مقدس رنگ‌ها؛ سفر به این شهر مراکش چرا ترند شده است؟

خواندن این مطلب 2 دقیقه زمان میبرد

شهر «مولای ادریس» (Moulay Idriss) واقع در کوهپایه‌های جبل زرهون (Jebel Zerhoune) در کوه‌های ریف که قرن‌ها ورود غیرمسلمانان به آن ممنوع بود، حالا به عنوان یکی از مقاصد اصلی گردشگری در سال ۲۰۲۵ شناخته می‌شود. این شهر با معماری پلکانی و خانه‌هایی به رنگ‌های نعنایی، لیمویی، بنفش و مرجانی، جایگزینی خلوت‌تر برای شهر توریستی شفشاون (Chefchaouen) محسوب می‌شود. (BBC)

محتوا پنهان

1 تاریخچه‌ای از انزوا تا گشایش

2 معماری منحصر‌به‌فرد و تنها مناره استوانه‌ای

3 زندگی سنتی در جوار ویرانه‌های باستانی

3.1 سایر نوشته‌های پیشنهادی

تاریخچه‌ای از انزوا تا گشایش

مولای ادریس محل دفن ادریس اول (Idris I)، بنیان‌گذار نخستین سلسله اسلامی مراکش و نتیجه پیامبر اسلام است. به دلیل همین قداست، ورود غیرمسلمانان تا سال ۱۹۱۲ به این شهر ممنوع بود و تنها از سال ۲۰۰۵ و با دستور پادشاه «محمد ششم»، اجازه اقامت شبانه به گردشگران خارجی داده شد.

معماری منحصر‌به‌فرد و تنها مناره استوانه‌ای

برخلاف سنت معماری شمال آفریقا که مناره‌ها شکلی چهارگوش دارند، مولای ادریس میزبان تنها مناره استوانه‌ای مراکش است. این مناره متعلق به «مسجد السنتیسی» (Al-Santisi Mosque) است که در سال ۱۹۳۹ با کاشی‌های سبز زمردی و آیات قرآن با خط کوفی سفید تزیین شده است. رنگ سبز در فرهنگ اسلامی نماد بهشت و رنگ سفید نشانه پاکی است.

کوچه‌های باریک و تودرتوی شهر که با پله‌های فراوان به هم متصل شده‌اند، با رنگ‌های متنوع نقاشی شده‌اند. برخی ساکنان معتقدند این رنگ‌آمیزی ادای احترامی به اسلام و نماد صلح است، در حالی که دیگران آن را انتخابی شخصی و هنری می‌دانند.

زندگی سنتی در جوار ویرانه‌های باستانی

در فاصله چند کیلومتری شهر، ویرانه‌های رومی ولیلی (Volubilis) قرار دارد؛ جایی که ادریس اول در سال ۷۸۶ میلادی مقر فرماندهی خود را بنا کرد. امروزه بقایای ستون‌ها و موزاییک‌های این محوطه باستانی در میان مزارع زیتون و گل‌های وحشی خودنمایی می‌کند.

ویرانه‌های سنگی رومی ولیلی در میان مزارع خشک و گل‌های زرد

با وجود افزایش گردشگران، زندگی در مولای ادریس همچنان ضرب‌آهنگی سنتی دارد. استفاده از الاغ به عنوان وسیله نقلیه اصلی برای حمل بار و جابه‌جایی سالمندان در شیب‌های تند شهر رایج است. همچنین گربه‌ها که در فرهنگ بومی حیواناتی محترم شمرده می‌شوند، در تمام گوشه‌وکنار شهر حضور دارند.

عصرها میدان اصلی شهر محل تجمع بومیان و گردشگران است؛ جایی که بوی کباب سنتی و ذرت کبابی با عطر چای نعنا در‌می‌آمیزد و تصویری زنده از فرهنگ اصیل مراکش را به نمایش می‌گذارد.